Zelf doen

lumi closeOnze hond is er echt eentje van de familie. ‘Zelf doen’ staat hier bij iedereen hoog in het vaandel. Komt dat omdat je op elkaar gaat lijken of omdat we elkaar zo uitgezocht hebben, ik weet het niet. Van kleins af aan wil onze Lumi weten wat er gaat gebeuren. Zomaar even ergens aan haar lijf komen, haar oppakken en ergens neerzetten, ze houdt er niet van. Wel als je even overlegt: we gaan nu tandjes poetsen, dat is niet erg en gaat zo weer over, ze mag dan even aan de tandenborstel ruiken, okay, vooruit. Ik weet ook nog heel goed hoe ik haar met veel geworstel de douche in moest slepen omdat ze echt gewassen moest worden. Ze verzette zich uit alle macht. Geen beginnen aan. Totdat ze zich definitief losrukte uit haar riem, mij recht in mijn gezicht aankeek en doelbewust, in haar eigen tempo en op haar manier, de douche in schreed. Ook nu nog doet ze het alleen als we het netjes vragen: “wil je even de douche in lopen Lumi?”. Geen probleem. Sinds vorige week heeft ze incontinentieproblemen. Dus toch maar twee keer daags hormoonpilletjes van de gewone dierenarts en drie ieniemini korreltjes van de homeopatische da. De eerste krijgt ze als volgt: eerst een gewoon stukje vlees, dan een met het pilletje er zorgvuldig in verstopt en dan weer een gewoon stukje. Maar na de eerste keer had ze dat natuurlijk door. Ze neemt de stukjes vlees met haar voortandjes heel koninklijk in ontvangst, en als je dan klaar bent werkt ze net zo keurig het witte pilletje er weer uit. Tja, eigen schuld. Ik moet het ook uitleggen en zeggen dat het echt nodig is en vragen of ze misschien zou willen overwegen het pilletje tot zich te nemen. Als goedmaakritueel verbind ik er dan maar een heerlijke vrijpartij aan vast. De drie kleine korreltjes mogen niet met voer, maar die zijn zo klein, die leg ik als het ware in haar wang. Ze heeft nergens erg in. Dacht ik. Vanmorgen zag ze me naar de keuken lopen, we hadden de routine met de dierenarts pil al gehad, en ik doe die korreltjes in mijn hand. Ze ziet me aan komen lopen, met mijn hand als een kommetje met die korreltjes erin, ze wendt haar hoofd af, gaapt, staat semi-verveeld op en kijkt geinteresseerd de tuin in. Ik denk, oh, daar gaan we weer – dus ik zeg ‘ja maar het is echt goed voor je’. Ze kijkt me aan, en duwt haar neus richting hand. Okay, ze wil ruiken. Ik laat haar ruiken, ze denkt even en ze steekt haar kleine roze tongetje uit, mij aankijkend, en likt ze zelf op. Ze gaapt weer en gaat er eens goed voor liggen omdat ze nu wel weer een aai-vertroetel momentje verwacht als tegenprestatie. Zo slim.