Wist u al dat honden in drieen leren?

Arjen van Alphen, van De Roedel in de Ardennen, zegt altijd dat de hond in drieën leert.

Hij observeert,

lumi-kijkt-naar-mijhij checkt,


en hij interneert.

Observeren is duidelijk natuurlijk. Hij ‘legt je af’, op zijn Amsterdams gezegd. Honden leggen elkaar ook af, natuurlijk, he.
Die tweede stap gaat eigenlijk aan ons voorbij, maar als je goed op je hond let dan zie je dat hij pijlsnel checkt: dit en dat heb ik gedaan, even kijken…is die daar tevreden mee> hoe reageert mijn baas daarop? Oftewel is die wel een echte baas want neemt ie zichzelf en mij serieus? Hier is onze reactie op het gedrag van je hond dus belangrijk. Als je dit moment voorbij laat gaan en niet de puntjes op de i zet dan kan die denken, nou ja, laat maar, ik maak er wel wat van.
In de laatste fase laat hij dus zien of hij echt met je wil werken of er maar een draai aan geeft.

Deze regel gaat bij onze Lumi eigenlijk altijd op. Niet te geloven.

img_5334_3Je gooit een balletje, of in dit geval een dummy, en onze hond komt hem keurig terugbrengen: ‘ méér, méér!” Je gooit nog een dummy, ze rent er blij naar toe, maar ze draalt een beetje. Op de terugweg beetje snuffelen, omweggetje, dummy nonchalant schuin in haar bek bungelend. Het kan kennelijk wel wat lijden. Drie: ze rent naar de dummy, pakt het op, gaat heel andere kant uit want daar is iets erg interessants.
We kunnen kennelijk de pot op.

Vanmorgen hadden we hier een nieuwe variant op.

Mijn man Ton heeft als gewoonte dat hij ’s ochtends een boterham maakt met kaas. boterham_met_kaas1

Onze hond krijgt dan altijd een stukje kaas, maar, alleen als ze keurig in haar mand ligt.

Lumi kent dit ritueel inmiddels goed en ze houdt zijn stappen – totaal uit eigenbelang – nauwlettend in de gaten. Zonder woorden of gebaren, maar precies op het moment suprême, schiet ze terug naar haar mand, waar ze keurig netjes als een prinses ligt te wachten tot wat haar onderdaan haar komt geven. Voor wat hoort wat. (hè, Arjen??)

Maar vanmorgen, dus, deden we weer eens een drie-keer-proefje. Het ging de eerste keer zoals hierboven beschreven. Stukje kaas in de hand, hond hup in de mand. De tweede keer zag ze het stukje kaas in Ton zijn hand en je zag haar denken: ‘oh, dat krijg ik zo ook wel, heeft geen haast’. Ze loopt eerst even langs een schaaltje dat op de grond stond met yoghurt, en dat ze van mij altijd uit mag likken. (sorry Arjen). Op haar gemak, in haar eigen tempo, loopt ze langs het bakje, likt het even snel leeg, kijkt uit haar ooghoek naar Ton die er nog precies zo staat.

Ze gaapt, stierlijk verveelt ze zich, zeg, en zijgt neer, náást haar mand. lumi-gaapt

Een compromis, vooruit dan maar.

Maar nu krijgt ze niets, want wij zijn gewaarschuwd. Ton loopt de andere kant op, Lumi staat op, dreutelt en beetje en kiest dan toch maar eieren voor haar geld. Jullie je zin. In de mand dan maar. Tjonge jonge, geef dat stukje kaas toch gewoon.

De derde keer laat ze toch zien dat ze weet wat de bedoeling is, lijkt het wel: Hup, in één vloeiende beweging in de mand.

Maar, we weten het zo net nog niet… op één of andere manier voelt het toch alsof zíj de wijste is en wíj afgericht zijn…..                                                                                                               lumi-arrogant-copy

Zij is er in ieder geval helemaal klaar mee.