Wat is hier nu leuk aan?

‘Wat vindt ze hier nou aan, eigenlijk?’ vraagt mijn man mij iedere keer als hij weer eens zeulend met een hond van 35 kilo en een boomstam door het bos loopt. Het is elke ochtend raak. Zoals je weet (het wordt op ongeveer iedere Dogtime dvd wel gezegd), houdt een hond van avontuur maar ook zeker van voorspelbaarheid. Dingen waar hij op kan rekenen. Dit hoort erbij, en het is super belangrijk, want het is samendoen.

Vorige week vond Suzie een tennisbal op het pad in het bos. Ze kon haar geluk niet op, de ballen vallen hier gewoon van de boom! Wie Suzie kent van haar boek weet dat een balletje haar grote passie is. Maar het was een tennisbal – niet goed voor het gebit – en bovendien van een andere hond, dus we zeiden: ‘ga maar een stok zoeken’. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. De bal werd meteen achtergelaten en daar ging ze, met staart omhoog, in gezwinde pas tussen de bomen door, zoeken naar de perfecte tak. Goed kijken hoe groot (groot!), lekker zwaar, en draagt ie lekker, er komt veel bij kijken. Het geluk van het hebben van een balletje woog dus niet op tegen het samen met ons sjorren en goochelen en met ons bezig zijn. Zo bijzonder eigenlijk, dat ze altijd voor ons kiest!

 

We zaten een paar dagen later in een restaurant en een leuk stel naast ons vertelde dat zij ook een witte herder hadden. Die was net twee geworden en het begon eindelijk ergens op te lijken, zei de man. Ja, knikten wij, daar kunnen wij van meepraten! De godganse dag met ons bezig, om bekaf van te worden soms. Maar nee, zo zat het niet. Want deze witte was voor tachtig procent bezig met wat er allemaal nog meer voor leuks te doen was, in plaats van met de baas bezig zijn.

Nou dat is apart. Voor een herder helemaal! Het paar vond ook wel dat Suzie heel gehoorzaam en oplettend was, maar ja, hun hond was pas twee dus dat zou nog wel komen. Wij denken dus eigenlijk eerlijk gezegd van niet, dat dat vanzelf komt. Toen we verder spraken hoorden we dat de hond van hun puberzoon was. Die vond het wel gezellig een hond in huis, en was er ook wel gek mee, maar de puppycursus was vreselijk geweest en het uitlaten was eigenlijk ook wel een corvee altijd.

Het irritante van mijn man en mij is, ik zeg het eerlijk, dat wij dan altijd meteen enorm ongevraagd advies gaan zitten geven. we kunnen het niet helpen. Het is namelijk zo zonde als je hoort dat deze mensen zoveel missen aan de relatie met hun hond. Wij weten natuurlijk ook uit eigen ondervinding dat als je het pas snapt als je het begrijpt (!), dus als je het nooit van iemand geleerd hebt, dat je zoveel signalen mist van je dier, waardoor de communicatie gewoon op een gegeven moment verstomt. Laat maar, denkt ie dan, en terecht, natuurlijk. Het samen met je hond op stap is juist het hoogtepuntje van de dag, en nooit vervelend. Ik denk ook eigenlijk niet meer in termen van ‘de hond uitlaten’, maar in het samen op pad gaan, met elkaar bezig zijn. Een enkel poep- en plasrondje daargelaten natuurlijk, dan kan ze gewoon lekker snuffelen en verder niets. 

Ik vertelde laatst nog tegen iemand dat ik het zo ontroerend had gevonden dat Suzie het eerste jaar zo ontzettend veel moeite heeft gedaan om ons te leren kennen en het ons naar de zin te maken. Je zag voortdurend een groot vraagteken in haar gezichtje: wil je het zo?, bedoel je dit? als ik dit doe wat doe jij dan? Dat was best vermoeiend, maar daar krijg je toch kippenvel van, als je je realiseert hoeveel en hardnekkig het beestje investeerde in haar relatie met ons.

Gisteren liep ik in het bos toen ik gebeld werd door een heel enthousiaste, gemotiveerde vrouw die van plan was om ooit een witte herder te nemen. En hoe dat dan was, vroeg ze. Suzie was verderop aan het rommelen in haar eentje dus ik dacht als zij lekker snuffelt dan kan dit telefoongesprek wel even. Maar als je denkt dat Suzie dan ‘af’ staat, voor wat betreft haar contact met mij, dan heb je het mis, want toen ik terug wilde hoefde ik maar even stil te staan of ze keek om. Ik knikte met mijn hoofd van kom we gaan terug en ze rende naar me toe, en daar gingen we weer, naar de auto.
Dit is geen witte herder aanprijzing of zo, want ik ben ervan overtuigd dat dit voor iedere hond geldt, mits er genoeg energie in gestoken wordt.
Alles is leuk, als we het maar samen doen.

Fijne zomer allemaal!