Was will der Hund?

De verantwoordelijkheid voor mijn kinderen, honden, katten, kippen, planten etc.etc. heb ik altijd zwaar opgevat. Zij zijn afhankelijk van ons. En dat is voor hen niet altijd een even leuk of veilig gevoel.

Onlangs hebben wij onze Suzie meegenomen op vakantie. En tijdens die urenlange ritten in de auto, het links en rechts neerstrijken in vreemde kamers waar ze dan ook eens even alleen moest blijven, voelde ik me vaak enorm bezwaard. Is het niet te warm, heeft ze geen honger, dorst, moet ze plassen, duurt het niet te lang, zou ze wel weten dat we zo terugkomen….ze had immers geen idee wat er allemaal gebeurde!
Toen kreeg ze ook nog een raar dik oog waarmee we naar dierenartsen en specialisten moesten die haar tot ín haar oog betastten. Wij waren onder indruk van hoe ze dat allemaal over zich heen liet komen. Ze stapte ontspannen zelf op de operatietafel.  

Soms krijgt je relatie met je hond een boost. En afgelopen periode gebeurde dat. Keek ik eerst nog naar haar als naar een kind, met allerlei onvoorspelbare gektes en wild geklier, nu zie ik haar als jonge vrouw. Ik kan het eigenlijk niet anders zeggen. Ze staat op eigen benen maar leunt ook comfortabel tegen die van ons. Ze is zacht geworden. Lief en verstandig. Vol vertrouwen.

Maar wat wil een hond nu echt?

Suzie is gelukkig extreem duidelijk in haar communicatie:

“Dit is water (duw)
en dat wil ik graag.”

wij vinden dat wel gemakkelijk!

 

Opeens heb ik het gevoel dat ik goud in mijn handen heb. Ik moet dit niet verpesten! Dus vraag ik een beetje rond en duik in mijn herinnering, wat mijn hondengoeroes mij de afgelopen jaren gezegd hebben.
Wat wil de hond? Wat heeft zij nodig om gelukkig te zijn?
‘Ze moet bij jou zijn”, zei Ninette Haitsma. “Ze heeft bij andere honden niets te zoeken”. “Hou haar rustig,” zei Hanny Landman, “praat zacht en aai haar met lange, rustige stroken”. “Doe niet te veel”, zei Nicky Gootjes, “honden moeten vaak te veel en raken overprikkeld”. “Ze moet van je op aan kunnen”, zei Jolien Schat. “Ze heeft veel uitdaging nodig maar niet te lang”, zei Brigitte van Gestel. “Vastigheid, routine, afgewisseld met wat avontuur”, zei Suzanne Welling.
“Een hond wil jou”, zei Arjen van Alphen. “Bij je zijn. Erbij horen. Taakjes hebben die door jou gewaardeerd worden. En voelen dat het goed is.”

Dat vind ik nog steeds zo ontroerend. Dat iemand gewoon graag bij me wil zijn, wil weten dat het goed is en daar gelukkig mee is.

Ik gun dat iedereen. Mens en dier.
(Zoals je ziet zijn haar ogen weer in orde!)