Uitschuifriemen en harnassen

Van de week laaide mijn aversie tegen uitschuifriemen en harnassen weer op. Ik zag een vrij apart nieuwsberichtje van EenVandaag. Britse handchirurgen waarschuwen dat mensen ernstig letsel overhouden aan het verkeerd vasthouden van de riem van een – heel hard trekkende, maar dat staat er niet bij – hond.

Zo’n berichtje triggert bij mij van alles en nog wat. Je vraagt je bijvoorbeeld af wat het belang is om zo’n persbericht uit te sturen. Dat moet de Britse vereniging van handchirurgen geweest zijn of zoiets, die om werk verlegen zitten of juist niet. Of was het gewoon toch een fabrikant van flexilijnen die een leuke ingeving had en er een medisch berichtje van maakte? En waarom de redactie het nodig vond om juist dit bericht te delen?? Je weet het niet. 

Afijn. Waarom ik zo’n hekel aan flexilijnen heb in het dagelijks verkeer, (uitzonderingen daargelaten, zoals bij loopsheid of in buitengebieden waar de hond niet los mag en je wilt hem toch wat meer vrijheid geven), daar gaat het mij eigenlijk om. En waarom het echt niet per se nodig is om als hondeneigenaar bij een handchirurg terecht te komen. 

Ten eerste zijn die dunne lijntjes levensgevaarlijk. Als ‘tegenligger’ zie je ze niet. Je kan je nek erover breken want een hond kan zomaar een kant opschieten en jij struikelt erover. Dat geldt overigens ook voor de eigenaar van de hond, want de lijn kan ergens achter blijven haken, aan een fiets, een boom, noem maar op. De hond kan zo de straat opschieten of het fietspad. Dat zie je ook wel gebeuren.
De stopknop en het mechanisme van de flexilijn wordt gemakkelijk gebruikt als een soort hengel, of eigenlijk als een soort afstandsbediening. Loopt ie te ver dan haal je hem gewoon binnen. Je hoeft hem niet te roepen, niks. 

Ik snap wel dat je je hond wat bewegingsvrijheid wilt geven. Maar een groot opvoedkundig nadeel van de uitschuiflijn is juist dat je hond nooit weet waar hij aan toe is, wat zijn ruimte is. Dus hij doet maar wat en wordt dan op de gekste momenten, voor hem dan, zonder aankondiging, teruggeschoven. En dat is niet leuk en kan je hond onzeker maken en het maakt de relatie tussen jullie ook wellicht wat slonzig.
Een hond heeft namelijk graag structuur. Hij wil weten waar hij aan toe is en wat de bedoeling is. “We lopen op straat, okay, ik loop aan de riem, dat betekent dat ik naast de baas loop. En dat hij of zij weet waar we heen gaan. Ik merk het verder wel.” Een hond wil graag samen zijn, samen op pad zijn. Een hond wil graag juist contact en zekerheid. 

Het dragen van een tuigje helpt hier ook niet bij. Over een harnas wordt gezegd dat het zoveel beter is voor de hals van de hond, omdat daar allerlei gevoelige organen zitten die te lijden hebben van het trekken aan een gewone halsband. Dat is natuurlijk zo. Maar zo wordt het ook een vrijbrief voor trekken. Omdat er geen lichamelijke beperkingen zijn laat je als eigenaar de teugels misschien ook letterlijk wat gemakkelijker vieren. Het kan immers toch geen kwaad. Integendeel, de hond kan daar lekker in gaan hangen. En zo’n handvat bovenop het tuigje is helemaal handig, dan pak je hem als een handtas of boodschappentas, naargelang het formaat, gewoon op. 

Er zijn officiële anti-trek-tuigjes, maar die lijken me alleen in een trainingstraject nuttig. Ze zijn er voor hulphonden, op maat gemaakt, en verder hoofdzakelijk voor de leuk, want niet echt nodig.  En of zo’n ding nou zo lekker zit…

Opgevoede honden trekken in principe namelijk helemaal niet! Die lopen aan een korte riem lekker naast je. En als je wilt dat ze rustiger lopen of naar je toe komen, dan zoek je contact door wat tegen ze te zeggen en met ze te praten zodat jullie weer sámen lopen en er niet gesleurd of getrokken hoeft te worden. Dat vergt inderdaad héél véél inspanning in het begin, maar echt, het is te doen. En, nog veel belangrijker, het is zoveel leuker!

Terugkijkend of de opvoeding van Suzie, heb ik nooit heftig getraind op wandelen-zonder-trekken. Wél op het maken van contact, het krijgen van haar aandacht. En dat was niet alleen tijdens de wandeling, maar de hele dag door. Ik liet geen gelegenheid onbenut om haar aandacht te vragen, zodat ze naar me toe kwam om eens lekker geknuffeld te worden, even te ballen, een spelletje te doen of een kluifje op te halen. Ik klik dan vaak even met mijn tong, als ze niet te ver weg is natuurlijk,  en dat betekent voor haar altijd “hoi ik ga wat doen met het vrouwtje! (of met de baas natuurlijk)”. 

Denk er eens aan de volgende keer, als je ergens met je hond loopt of staat te wachten, hoe vaak je gedachteloos aan die riem trekt om hem ‘binnen te halen’ of terug of mee te trekken. (Of kijk eens om je heen naar anderen, dat is vaak gemakkelijker te zien dan van jezelf:-)) Op het moment dat je je dat realiseert, vráág je hond dan vriendelijk naar je toe te komen. Hoeveel fijner is dat niet, zoveel aardiger en respectvoller dan sleuren en trekken en hoeveel meer voelt het dan alsof je echt samen met je maatje op stap bent. Je staat er gewoon niet bij stil, hoevaak jij (en niet je hond) aan die riem trekt terwijl dat ook anders en fijner kan!

Dus, lieve mensen, ik weet heus wel hoe handig het allemaal is en zo, maar bekijk het ook eens van deze kant. Het levert je vast wat op. 

Heb je toch wat meer hulp en oefening nodig om dat trekken tegen te gaan, kijk dan bij Van Pup tot Puber of Tips & Tricks. Of hoe je van een uitvallende hond een relaxte hond kunt maken, die weet wat hij aan zijn baas heeft en wat de bedoeling is, zie Desperate Dogs en Gedraag Je. 

Aandacht, aandacht. Over en weer. Daar gaat het om. En van elkaar genieten natuurlijk!

Kusje van Letty en een fijne zomer. 

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding
foto Pamela Pameijer