Toeval? Je weet het niet…..

Wat is er leuker dan samen met je vriendinnetje op pad? 

Afgelopen twee dagen hebben Suzie en ik samen een cursus gedaan in Zaltbommel. Omdat ons parket geschuurd werd en opnieuw in de olie gezet en we het huis niet in konden, was ik met Suzie in een hotelletje gaan slapen.
Aan de Maas, met het pontje, koeien met bellen aan de overkant, heel idylisch allemaal!

Maar goed, we gingen naar school. ’s Ochtends was er theorie, binnen in een lokaal. De stof was voor mij bepaald niet nieuw maar ik werd toch weer net zo enthousiast en verrast door de aangeboden feiten en inzichten.  Voor Suzie betekende het dat ze haar kop moest houden en gewoon moest wachten tot het over ging. Dat viel niet altijd mee voor ons Turbulentje, vooral niet omdat er nog twaalf andere honden waren die bewogen en blaften en zo.  Dat liet ze trouwens heel aardig passeren, ze reageerde nergens op maar bleef alert, je weet maar nooit natuurlijk. Ik was heel trots op haar. Het was uiteindelijk haar eerste keer.

Tussendoor mochten we regelmatig de benen strekken, met zijn tweetjes of met nieuwe rondrenvriendjes met wie ze lekker kon sjezen.  
Ook ontstond er Echte Liefde tussen Kaninchen Felix en haar. Heel aandoenlijk, zo voorzichtig ze kan zijn! En hoe dapper en sportief dat piepkleintje was! Die stopte zijn hele koppie in de bek van Suzie! Over vertrouwen gesproken!

’s Middags was er praktijk. Dan liepen alle honden en bazen op het veld en was het zaak er (even heeeeeel in het kort) zonder correcties of commando’s voor te zorgen dat je hond ‘gewoon’ met je meeliep, ging zitten, liggen, staan en zich de aanrakingen over het hele lijf van de baas liet welgevallen en er zelfs van te genieten. De Roedelmethode wordt wel eens de knuffelmethode genoemd; je hond en jij komen wat dat betreft wel aan je trekken! Dat aaien gaat overigens wel wat verder dan een kriebel over de borst, het is de bedoeling dat je zo een goede relatie met je hond hebt dat hij of zij het helemaal goed en zelfs fijn vindt als je hem overal aanraakt. Die intimiteiten zijn aan beide kanten best emotioneel soms. Heel ontroerend, die overgave, dat is ook bepaald niet niks. 
 
De eerste dag liet Suzie zich van haar allerbeste kant zien. Rustig, lief, ideale hond.
De tweede dag zag ik haar denken: Hee is het nu niet een beetje genoeg geweest? Ze was wat onrustiger en keek mij voortdurend streng aan en vroeg om aandacht. Ik kan daar niet erg goed tegen, maar omdat we ons hebben voorgenomen haar signalen serieus te nemen ben ik tijdens de theorieles toch maar even met haar naar buiten gegaan en ja hoor, wederom bleek dat zij nooit voor niets piept; ze moest nog dringend wat doen.
 
Die middag ging het er tijdens de praktijkoefeningen helemaal om dat de honden zich niet met elkaar bezighielden maar met de baas. Ik zal de pointe niet verklappen maar op het eind kwam het er op neer dat wij allemaal ongelooflijk door elkaar liepen, niemand meer enig idee had wat hij of zij moest doen en dat wij door die chaos de honden min of meer ‘vergaten’, en wat bleek…….die liepen zo mak als lammeren mee omdat zij er ook geen touw meer aan vast konden knopen en dachten van ‘Nou de baas zal wel weten wat zij/hij aan het doen is’.
Er werd er niet getrokken, gegromd, of zelfs maar naar elkaar gekeken.
Rust, stilte en wederzijds vertrouwen. Ontspanning. Waauw. 
 
Thuis aangekomen mochten wij vanwege het parket de kamer nog niet in. Mijn man Ton en ik hadden bedacht dan Suzie maar naar boven in de slaapkamer. Maar in de anderhalf jaar dat zij hier woont had ze het nooit aangedurfd om de donkere trap op te gaan. We lieten dat maar zo want anders ben je nergens meer veilig, maar stiekem hadden we het wel af en toe geprobeerd maar die trap vond ze he-le-maal niks! No way! Echt met geen mogelijkheid over te halen.
Wij overlegden van hoe gaan we dit doen, als jij nou naar boven gaat, Suzie aan de riem, dan loop ik er wel achter aan als duwer en dan moeten we haar toch naar boven zien te krijgen.
Ik breng dus vast wat spullen naar boven om mijn handen vrij te hebben en ik hoor opeens stap stap stap achter me. Wie komt daar heel kalm achter mij aan lopen, losjes aan de slappe riem, met Ton….. juist! Wij kijken elkaar aan van huh? alsof ze potdorie nooit anders gedaan had!
We gaan naar bed en ze gaat liggen. Maar dan staat ze op en gaat in haar eentje, in het donker, net zo rustig en weloverwogen de trap af……..en weer op, ploft neer en valt in slaap.
 
      Toeval? Na twee dagen ‘bonden’ ?
Ik denk het eigenlijk niet. Ik denk dat het vertrouwen is toegenomen.