Hulphond zonder opleiding

Drie weken geleden kwam ik uit het ziekenhuis na een heupoperatie. Een nogal traumatische ervaring vond ik het. Van het een op het andere moment geradbraakt, volkomen afhankelijk, op de bank of in bed, beetje met krukken door de kamer strompelend. Hulpeloos.
Voor onze hond moet het ook een soort schok geweest zijn. Opeens niet meer met mij of met Ton en mij samen het bos in, ik kan nog steeds niet door m’n knieen of bukken om haar lekker te pakken en te knuffelen of een spelletje te doen.
Zonder dramatisch te doen – of nou ja eigenlijk wel een beetje – ik mis haar en ik denk dat zij mij ook mist.

Fijn als je liked