Sociaal revalideren na castratie: op bezoek bij De Roedel.

LumiCastratie bij een reu of een teef heeft allerlei consequenties waar je misschien niet direct bij stilstaat. Het is een stevige ingreep in de hormoonhuishouding, die nauw samenhangt met het gedrag van de hond.  De vacht  zal  bijvoorbeeld veranderen, er is meer neiging tot dik worden. Een hond is een sociaal wezen en zijn welbevinden hangt af van hoe hij zich verhoudt tot zijn omgeving.
Hij voelt zich niet alleen anders,  hij of zij  geeft ook een andere geur af.  Daardoor wordt er anders op hem of haar gereageerd door andere honden.
Een macho gecastreerde reu zal er (met gedragstherapie) wat minder d’raufgängerig van worden, een teefje verliest vrouwelijke hormonen en kan er bijvoorbeeld niet langer van op aan dat ze een potje kan breken bij een reu.

Je hond moet opnieuw uitvinden hoe hij of zij staat ten opzichte van andere honden.  Hij moet sociaal revalideren. Het is goed je daar bewust van te zijn en je hond te helpen door extra begeleiding van jou, de baas.

Niet snijden in een gezond lichaam, was het adagium van mijn man Ton  altijd. En omdat hij mede-eigenaar is van onze Lumi, mocht hij ook wat zeggen. Het ongemak dat loopsheid geeft, namen we dan maar voor lief.

boosEen beetje een bitch was onze Witte wel eens,  onzeker, dus voor alle zekerheid wel eens wat uitvallerig, dat hebben wij er met veel aandacht en geduld uit weten te halen.

Ze is nu 9 ½ en ze kreeg last van haar hormonen.  Het leken opvliegers. Hijgen, sjokken, helemaal niet lekker in haar vel.  We dachten dat ze wat aan haar hart had, of longen en ze is door de dierenarts van boven tot onder nagekeken.  Het moesten haar hormonen zijn. Bovendien waren er cystes op haar eierstokken te zien, dus ze moest gecastreerd worden.
Een paar weken geleden is ze geopereerd.

Ik ben een enorme fan van De Roedelmethode. Niet omdat ik niet van clickeren houd, maar omdat je naar mijn idee moet zorgen dat de basis van de verstandhouding met je hond goed en stabiel is, en dat je daarna pas aan het trainen kunt voor van alles en nog wat. Ik ga dan ook regelmatig voor een paar dagen naar de Ardennen om de boel een beetje recht te zetten en op te frissen.  Dus ook nu had ik contact met Arjen, over wat de consequenties zouden zijn van deze castratie.

snuffelenDe afgelopen weken zagen we wat subtiele veranderingen in het gedrag van Lumi. Zo liep ze opeens in het bos naar andere honden toe om te snuffelen. Dat heeft ze eigenlijk nooit gedaan (dat hebben we ontmoedigd in verband met het uitvallen).
Die ontmoetingen verliepen heel rustig maar het was wel opvallend. Ook was ze onzeker, moesten we haar alles zeggen, loop maar hier, blijf maar staan,  ga maar zitten, ze keek voortdurend naar ons met die grote ronde ogen : ‘wat moet ik nou?’. En ze gromde af en toe zomaar naar mensen of honden die langs liepen.

Vorige week waren wij op de schattige lokatie in Salmchateau om met Arjen van Alphen te werken en van hem te leren over de verandering die er bij Lumi gaande is.

Net als wij al eerder gedaan hadden, toen ze nog jong was,  gingen wij terug in de tijd.  Heel in het kort:

De moederhond die goed voor haar pup zorgt mag de pup overal likken en aanraken, de pup zal haar overal volgen en haar lichaamstaal spreekt boekdelen. Dus ik ging ook weer lopen met Lumi, aan de Hands Free Belt, die handige riem om je middel waar je hond aan vast zit, zodat hij gewoon met je mee loopt, gedwongen is op je lichaamstaal te letten en jij niet aan de lijn hoeft (en mag) sjorren. Rondjes, heen en weer, door de prachtige afgegraven steengroeve, achter het huis van Arjen en Francien. 

Op bezoek bij De Roedel

Net als de moeder in het nest laat ik Lumi zitten door middel van mijn hand die haar neer zet of af legt. ‘Mens laat me met rust’, zie je haar denken. Ze draait zo veel als mogelijk is van me af en het is wel knap om te zien hoe inventief ze daarin is. Helemaal achterstevoren, letterlijk dwars,  en dat terwijl ze nauwelijks bewegingsruimte heeft door die riem. Lumi is in verweer, ze trekt terug als een soort olifant, zo voelt het. Onderwijl kijkt ze voortdurend smekend naar Ton, die aan de kant zit: ‘zie je dan niet wat ze met me doet, help me dan toch”! Kostelijk.

Langzaam maar zeker verdwijnt de weerstand en wat ik aan kleine nuances voel aan de riem, ziet Arjen allemaal. Opeens loopt ze heel organisch mee en moet ze voelen dat we samen zijn. Ik voel dat ook en dat is het eerste kippenvel moment. Ik schiet vol en geniet…..

Het lopen wordt afgewisseld met het nabootsen van de verzorgingsrituelen van de moederhond: in een bepaalde volgorde raak ik haar overal aan op verschillende manieren. Stevig, dwingend, zacht.  Je hoort bij mij, zeg ik haar zo, en het is goed, ik zorg voor jou.

Op bezoek bij De RoedelWaar zij er eerst onderuit probeert te komen (ze is erg particulier waar het haar lijf betreft), kan ze het op een gegeven moment niet helpen dat ze verraadt dat het eigenlijk toch wel lekker is: je ziet die ogen dichtvallen en je voelt aan haar vel hoe ontspannen ze is.
Arjen voorspelde op dat soort momenten dat je er op kon wachten dat ze zich dan zou hernemen, want als je je overgeeft dan moet je wel verdomd goed weten dat je in goede handen bent, dus dat checkt ze op vele momenten.  Als ik door een armbeweging haar laat zitten of liggen kijkt ze heel erg NIET naar die arm, en doet ze ook niks. Als ik haar vanuit lig rechtop wil zetten, wat ze snapt en waar ze altijd aan meewerkt, blijkt ze opeens vast aan de grond te zitten! Met geen mogelijkheid krijg ik haar overeind! Allemaal momenten waarop ze checkt ‘hee zit dit goed, weet je wel waar je mee bezig bent, ben ik in goede handen?’

Het is zo fantastisch om die paar dagen door de ogen van Arjen en Francien mee te mogen kijken naar je hond. Hij overlaadt je met allerlei wetenschappelijke feiten, met leuke weetjes en hilarische anekdotes. Een feest. Een verrijking waar je nog wekenlang over door blijft denken.

Op bezoek bij De RoedelAls Lumi op een gegeven moment languit ligt te soezenbollen en ik mag overal aankomen, tot en met onder haar pootjes, aan haar staart, in haar bek, ondersteboven liggend, en we genieten allebei van dat prachtige moment, zijn we domweg gelukkig.  Doordat ik haar aai komen er feromonen vrij van mij, die zij oppikt, die weer zorgen voor een wisselwerking, een weldadige opwaartse spiraal.  
Het uiteindelijke doel van de begeleiding, vertelt Arjen, is om Lumi door structuur geborgenheid te geven waardoor er het ‘gelukshormoon’ oxytocine vrij komt,  die rust geeft en die de katalysator zal worden in haar relaties naar andere honden.
En gelukkig worden we. Voor zowel Lumi als mijzelf is het een soort wedergeboorte-moment. En nu overdrijf ik niet.

Als uitsmijter doen we nog een spelletje met balletjes. Lumi ruikt de balletjes die door ons zijn aangeraakt en ik benoem de balletjes. Dit is het balletje van Ton, die is het balletje van Arjen, dit is het balletje van Letty en deze is van Lumi.
Ik leg die balletjes duidelijk te zien ergens neer en vraag haar dan het balletje van Ton te halen. Ze rent er recht op af, pakt het op, bedenkt zich, laat het dan meteen weer vallen en pakt snel een ander balletje, onderwijl  naar mij omkijkend van ‘heb je het gezien’? Ik zeg vriendelijk, ‘nee, het balletje van Ton moet je halen’ en tot drie keer toe herhaalt ze dit per ongeluk expres om als laatste het goede te pakken. Huppelend en spelend. ‘Ja,’ zegt Arjen, ‘ze is ook niet gek, als ze meteen het goede balletje op had gepakt, was het spelletje over geweest’.

Hahaha!!! Samen bezig zijn, samen lol hebben en je één voelen. Hoe gelukkig kun je zijn…….

 Dogtime-logo-Ed-copyDe Roedelmethode