Rituelen

Rituelen ’s Ochtends als wij beneden komen zit het stel voor de deur op hun kont te wachten. Grote Witte Herder, heel klein wit Siameesje. Ze lopen samen naar de kast en Lumi wijst met haar snuit de deur aan. Ik pak kattenbrokjes die ik in het bakje van Saidjah doe en Lumi loopt ondertussen naar halverwege de kamer. Als een keeper staat ze te wachten op de kattenknabbels die ik door de kamer gooi. We hoopten ooit zo jaloezie te voorkomen. Ze loopt naar de kelderkast, waar de sleutels van de brievenbus hangen, en loopt mee naar buiten. Halverwege het pad blijft ze staan want we willen niet dat ze de straat op schiet. Krant in haar bek, en weer naar binnen. Piepje Als we zelf even wat eten verdwijnt het stel weer naar de mand, want daar krijgt Lumi dan een stukje kaas; zo blijft ze uit de keuken. Zodra er bij ons weer beweging komt:’ we gaan wandelen!’, staat ze op en doet één piepje richting poes.  Waarom weet niemand, maar die kleine druipt af, uit de mand, naar de vensterbank.  Over signalen gesproken. Bedacht om te veel aandacht voor andere honden tegen te gaan, nemen we in het bos een zwiepertje mee en twee balletjes. Het balletje wordt teruggebracht, maar alleen omdat ze weet dat er nóg een balletje is en dat wil ze óók hebben. Ik zeg ‘los’, en gooi het tweede balletje. Als ik daar te lang mee wacht, geeft ze zelf het commando door het balletje nadrukkelijk bij mijn voeten neer te gooien en met haar poot te stampen. Zíj clickert dus en dat werkt perfect: ik gooi meteen.  Hond traint baas. Maar liever nog wil ze het balletje gewoon in haar bek houden. Als ik dan vraag ‘ Zal ik nog een keer gooien?’ loopt ze in gezwinde pas vooruit. “Oh nee, dat niet!” Handschoen Op spannende momenten, bijvoorbeeld te drukke honden die langslopen en eigenlijk dringend door haar gecorrigeerd moeten worden, vragen wij haar aandacht en loodsen we haar erlangs. Als dat goed gaat, is ze heel knap en krijgt ze van mij een koekje. Mijn man heeft nooit koekjes maar van hem mag ze dan heel even een handschoen, petje of zakdoek dragen.  Dat is kennelijk een hele eer. Als het niet goed is gegaan komt ze er ook niet om, maar als wij het niet gezien hebben en ze vindt zichzelf heel goed, dan komt ze er weer wél even om vragen. Halve bomen worden door Ton en Lumi in het bos van de ene naar de andere kant gesjouwd. Zij kiest ze uit. Ze geniet er van. Samen doen! Bij ‘Zullen we…’ (‘teruggaan’ komt er dan nog achteraan), draait ze zich meteen om. Als het paard van de groenteboer stopt ze op een vaste plek om aangelijnd te worden. Ze loopt zelf in de halsband, ze stopt bij de stoeprand, tijdens het lopen maakt ze oogcontact, ze gaat zitten als we stil staan, gewoon, omdat we dat altijd doen. Bij ons koffiecafé De Generaal aangekomen, door mijn man veel beschreven in zijn boek Verliefd op Mevrouw de Wit,  duikt Lumi onder tafel, bij de koffie krijgt zij van ons allebei een stukje van het koekje. Als iemand het vergeet – ze kan tellen – word je onder tafel daaraan met tik van de snuit herinnerd. ‘Zij mag het ook leuk hebben, als we uit zijn’, was ooit de redenering. Ze vindt het kennelijk gezellig, al gebeurt er niks voor haar; ze blijft liggen tot ze een ons weegt. We kunnen naar het toilet, afrekenen, enzovoort, maar bij ‘We gaan’ springt ze meteen op. Blikje ’s Avonds krijgt de poes een klein blikje, dat Lumi uit mag likken. Dat maakt lekker veel herrie. Nu heeft ze kort geleden uitgevonden dat ze dat blikje als wisselgeld kan gebruiken. Ze sjouwt dat blikje rond en laat het herhaaldelijk hard bij jou in de buurt over de vloer tetsen. Of op je schoot.  Ze goochelt er net zo lang en hinderlijk mee totdat wij het omruilen voor haar dagelijkse kluifje. Ze kijkt ons indringend aan, iets te nadrukkelijk zuchtend. Bij ‘Wil je een kluifje?’ loopt ze al – zuchtend van ‘he he’-  naar de kast. Al die gewoontetjes die er in de jaren ingeslopen zijn, zijn niet te tellen! Al die woordjes die ze kent, gesprekken die ze afluistert, en…hoe goed ze jou en jouw lichaamstaal kent…..Al die kleine signalen die je kunt zien als je goed naar je hond kijkt, ze zijn goud waard. Ik ben ervan overtuigd dat het al die kleine rituelen zijn die zorgen dat je hond zich op zijn gemakt voelt. Hij weet wat er aan de hand is, hij snapt het, hij vertrouwt je.  Is dat soms wat de meesters en juffies van de hondenscholen bedoeld hebben met consequent opvoeden…? Mijn trouwe facebook vrienden weten dat Lumi onlangs geopereerd is aan haar knie. Er is wat met haar afgesold, foto’s, onderzoek. Toch is ze niet bang of chagrijnig als we bij de dierenarts zijn. Wij waren bij haar en ze vertrouwt ons. We waren daar heel trots op. Goede gewoontes Voor onze nieuwe Witte Herder DVD draaiden we bij Joop Mekke van Bulters + Mekke Assistance Dogs. Zij begeleiden eigenaren om van hun hond een op maat gesneden hulphond te maken. Dat gebeurt bij die mensen thuis en hond en baas krijgen zo natuurlijk een enorme band. Joop Mekke heeft ook een Witte Herder, Lara,  die hij opleidt. Hij vertelde dat het opleiden de hele dag door gaat, gewoon door het samen-leven. Precies zoals wij het zelf ervaren hebben, leer je je hond dingen aan door het dagelijks samen te doen. Geen druk, wèl met respect en wederzijds vertrouwen, leren ze gaandeweg dingetjes aan. Je kan het eigenlijk geen training noemen. Ze koken bijvoorbeeld samen, Lara en Joop. ‘ Doe jij de la even open? dank je wel!’ Je hond beschermen voor negatieve ervaringen is ontzettend belangrijk, leerden wij de afgelopen tijd nog eens. Als ik iets over zou mogen doen dan zou ik dat veel meer doen.  Niet meer met een pup de hei op en al die honden op haar af laten komen. Ik zou haar veel meer bij me houden. Op de plek waar tijdens een van onze allereerste wandelingen een hond op haar afgestormd kwam, blaft Lumi nu nog steeds, altijd en zonder aanleiding. Een vriendin van mij moest het slechte gedrag van haar pup negeren. Daar is ze zo druk mee geweest, met dat negeren,  dat ze tot haar schrik merkte dat ze eigenlijk helemaal geen goede band met hem had opgebouwd. Het gaat dus om het samendoen. De opvoeding van je hond begint op de allereerste dag, is de ondertitel van de Dogtime DVD Van Pup tot Puber.  Goede gewoontes aanleren doe je dus bij voorkeur de hele dag door, door ze samen te doen. Dan worden het rituelen. Die hoef je nooit meer af te leren. Maar op Desperate Dogs en Gedraag Je! kun je zien en leren hoe je zelf, thuis, vervelend gedrag om kan buigen naar goed gedrag. Het kost veel energie, maar het is het dubbel en dwars waard. Laat die bezuinigingen maar komen: echt geluk zit hem immers in de kleine dingen. Wij hondenbezitters weten dat. Je geniet meer van het leven met een hond. Letty van der Geest