….dan heeft er een verschuiving in de rangorde plaatsgevonden…..

In de professionele hondenwereld is er een voortdurende heftige discussie over opvoedingsmethodes. Je komt om in de namen en afkortingen die allemaal belangwekkende theorieën zijn. Een van theorieën die algemeen wordt afgezworen nu is de rang-orde theorie waarmee hoofdzakelijk wordt gezegd dat voorheen gedacht werd dat de hond alsmaar bezig was om hogerop te komen in de roedel (lees: je huishouden) en er op zou zitten te azen dat jij zwakheden vertoont op welk moment de hond dan de macht zou grijpen. Ook bestraffen is absolutely not done, zeggen sommigen, zeker nu het ‘zgn. trappen’ en sissen van Cesar Millan vaak te pas en te onpas wordt gebruikt, naar het schijnt. Negeren van slecht gedrag is de regel, en belonen van goed gedrag staat daar dan tegenover. Om de haverklap komt er een Engelse, Amerikaanse, Scandinavische mevrouw of meneer naar ons land voor lezingen, en gelukkig worden die door gedragstherapeuten goed bezocht. Het is nooit saai met honden. Op de fora gaat het er soms heftig aan toe en vechten de beroepsmensen elkaar wel de virtuele tent uit. Als betrekkelijk buitenstaander en consument word ik soms wel een beetje tureluurs van al die definities en nieuwe inzichten die er voorbijkomen. Ik heb veel bewondering voor mensen die ergens voor doorgeleerd hebben en daar dan ook niet mee ophouden, maar moeilijk wordt het als zij hun eigen standpunt zo hard verdedigen dat er geen ruimte is voor een andere mening. Wij hebben een leuke hond waar we een goede band mee hebben. Ze heeft wat ‘issues’. Zij is ‘angstig dominant’, dat heeft iemand ooit eens gezegd die we daarvoor hadden laten komen. Onder het motto ” de aanval is de beste verdediging” wil onze soms onzekere Lumi nog wel eens uitvallen. Het heeft heel wat bloed, zweet en tranen gekost om dat er grotendeels uit te halen, maar nog vliegt ze er wel eens uit als we niet opletten. Hoe komt dat nou? Wij hebben daar proefondervindelijk de volgende theorie over ontwikkeld: Onze hond moet steeds gezegd worden wat de bedoeling is, dan hoeft ze niet na te denken en dat geeft zekerheid. Dus als wij stil staan, moet ze zitten. Als wij ergens gaan koffiedrinken of zo moet zij liggen en dat betekent dan tot ze een ons weegt. Ze moet wachten bij de deur, wachten voor het eten, wachten totdat ze de auto uit mag springen, wachten als we haar riem los doen. Ze mag op de bank,  maar op uitnodiging. Als een hond ons tegemoet komt, moet ze naast ons komen lopen en doorlopen totdat wij zeggen dat ze braaf is geweest. Allemaal normale regeltjes en alles gaat dan goed. Zij weet waar ze aan toe is en wij vinden haar heeeeeel lief. Nu wil het geval dat, altijd als wij haar een tijdje tè lief vinden, we ongemerkt de teugels wat laten vieren. Dan speelt ze lekker en komt ze het balletje niet meteen terug brengen en doet ze leuk. Dan klimt ze heel grappig opeens zelf gezellig naast je op de bank. Dan duwt ze tegen je aan om je hard-neuzig aan te geven dat het tijd wordt voor een kluifje. Dan wil ze je ook nog wel eens strak aankijken, hard blaffen en vast naar de kast lopen, omkijkend met een blik van ‘ ja komt er nou wat’. Dan springt ze ook vast uit de auto want dat is immers toch de bedoeling. Dan loopt ze even voor je uit de trap op want het is zo leuk met zijn drieën op bed. Dan piept ze ontevreden als iets te lang duurt en staat ze op als zíj besluit dat we weg gaan. Dan brengt ze het balletje wel terug, maar dáár en niet hier en in het tempo dat háár past…..en….. dan haalt ze buiten ook weer wat gemakkelijker uit naar een hond. Als Lumi het idee heeft dat er niet op haar gelet wordt, vertaalt ze dat met: oohhh, dan regel ik het zelf wel. Alle grenzen worden dus van alle kanten opgerekt en overtreden. Je kan d’r wat. Dominantje. Ja, dan heeft er wat mij betreft toch een verschuiving in de rangorde plaatsgevonden…of niet?  Of niet, maakt me niet uit, maar in zo’n periode zijn wíj in ieder geval even niet de baas. ZíjDesperate Dogs is dat dan. Snap je hoe het werkt? Alles heeft met alles te maken. Naar mijn idee kun je nooit een fout gedrag(je) aanpakken, maar is het altijd The Works. Daarom zijn die DVD’s Desperate Dogs en Gedraag Je! met Jeroen Oomen ook zo succesvol en zo goed. De hele hond wordt aangepakt, afijn, dat kun je dus zelf dan. Want om dat doorgeschoten ‘zelfvertrouwen’ terug te draaien moeten we weer op ál die kleine streepjes gaan staan, hoe moeilijk dat ook is. We doen dat uiteraard niet op eGedraag jeen autoritaire, militaristische manier, maar zeg maar coachend, hoewel……je ook wel een scherp NEE, of Gedraag Je!  van ons kan verwachten als tante zich een vrijheidje permitteert. Een of twee dagen is zij, maar zijn ook wij, dan van slag. Het laissez-faire past beter bij ons, maar ja, dat betekent dan steeds die ene vinger en die hele hand. Zijn de kaarten weer geschud en wij weer scherp, dan zie je onmiddellijk bij haar ook berusting. Wij zeggen dan tegen elkaar dat ze weer van die ladder gedonderd is. Het gaat op en af dus, hier. Dus ja, zeg maar hoe jij het noemt. Wij vinden haar lief-dominant-bijdehand en we blijven opletten. Meestal.