Never a dull moment

  Gaap...Net als je denkt “het kabbelt lekker door, ik ken jou nu wel zo’n beetje”, gebeurt er weer iets met je hond dat je lekker wakker schudt.   Wij kregen hier van de week in ieder geval erg de slappe lach van. En we voelden ons ook enigszins gegeneerd omdat we onze Lumi weer eens onderschat hadden. Onze Witte, Lumi,  is onlangs elf jaar geworden. Ik vind het niet leuk om toe te geven maar je merkt wel dat ze een oudere dame is. Sinds haar knie operatie en door artrose doet haar lijf niet meer alles, het springen, klimmen en dergelijke lukt niet meer. Dus hebben wij al jaren een uitschuif-loopplank waarmee ze gemakkelijk de auto in kan.

Helpen? Alsjeblieft niet!

Je moet weten dat onze Lumi het verschrikkelijk vindt dat je aan haar lijf zit. Aaien, knuffelen mag, maar op haar condities, dus dat is altijd wel een dingetje geweest tussen ons. Optillen is een no-go. Dus als ze staat te dralen om de loopplank op te gaan, hoeven we alleen maar heel aardig aan te bieden “Zal ik even helpen, Lumi?” en ze loopt in gezwinde pas de auto in: “Helpen!! Alsjeblieft niet zeg! ” Echt eentje van de familie, hoe zoek je elkaar zo uit….;-)

Helpen-1Maar, zoals gezegd, de afgelopen maanden wordt ook het op de loopplank gaan moeilijker. Daar wil ze nu wèl mee geholpen worden. We moeten haar er nu ongeveer induwen. Een kontje geven is niet meer genoeg,  ze moet ook onder haar buik gesteund worden. “Het gaat wel snel he”, zei mijn man een paar dagen geleden nog toen we keken hoe ze met veel pijn en moeite de auto in strompelde. Afschuwelijk…. Maar ook raar, omdat ze ’s ochtends in het bos nog wel vief en vrolijk achter balletjes aanrent en hoogies en laagies in het bos zonder problemen op- en afsjeest.

We waren een paar dagen geleden in de Ardennen, even aan het hondeninfuus bij Arjen en Francien van De Roedelmethode. Lekker wandelen en veel eten en kletsen. Na het eten liepen we terug naar de auto en ik vroeg aan Arjen “Kijk jij nou eens hoe ze naar boven loopt. Heeft ze nou ergens pijn? Zijn het haar poten misschien? Het is zo rottig om te zien!”

Omkijken-1We stonden nog wat te praten en afscheid te nemen en sloegen geen acht op Lumi die stond te wachten op de oh zo noodzakelijke hulp. En je moet daar Arjen van Alphen voor zijn om het volgende te zien: Grinnikend wijst hij namelijk op Lumi: “Kennelijk heeft ze toch een aanraking gevonden die ze wél prettig vindt! Ze staat erop te wachten!” En ja, wij zien het ook gebeuren. Heel subtiel maar duidelijk. Het duurt haar te lang dus ze kijkt min of meer bestraffend om:  “Zeg, waar blijft die hand tegen mijn kont?”.

Wij voelen ons aangesproken en haasten ons om aan haar wens te voldoen. Als ze ziet dat we in aktie komen, spot Arjen (en wij gelukkig ook) net even die lage kwispel: “Ja! Gelukt!” waarna ze als een koningin de auto in geschoven wordt. alleen-plank-1Misschien omdat wij in lachen uitbarstten en ze zich betrapt voelde, maar, je gelooft het niet,  in ieder geval kan ze sindsdien opeens zonder hulp de auto weer in!!!

Arjen vertelde, dat door de constructie van hun hersenen honden net zo snel kunnen blijven schakelen als kinderen. (Kijk hier voor een Jip en Janneke uitleg.) Ze kunnen onbelemmerd tot op hoge leeftijd nog nieuwe dingen leren, zaken met elkaar verbinden en tot conclusies komen.

Nooit uitgeleerd dus. Zij niet, en wij niet.

Kind en Hond

En over goed blijven kijken gesproken: Als je Dogtime op Facebook volgt dan heb je het filmpje gezien van het peutertje en de Rottweiler. Kijk maar even. Nog nooit zoveel heftige reacties gehad, en terecht natuurlijk. Het arme beest!

Toch ligt het niet zo simpel, moet ik tot mijn schande bekennen. Want het begint klein: in ons geval het kleinkind dat heel graag onze hond een kusje wilde geven. Wij waren helemaal vertederd en trots op allebei, dus we vroegen Lumi te gaan zitten en hij mocht haar een kusje geven. Oh wat schattig…fotootje gemaakt natuurlijk. Maar thuis gekomen keek ik nog eens goed naar die foto en zag ik verdorie allerlei stress signalen die ik ter plekke voor het gemak maar niet gezien had: oren naar achteren, tongetje zenuwachtig, hele lijf naar opzij, uitpuilende ogen, wegdraaiend hoofd…..ik had toch weer onderschat, wat een stress dit oplevert.  En ik heb daar nota bene een dvd over gemaakt! Er was niets aan de hand, maar zo zie je maar, ik moet dit toch beter in de gaten houden. Het is zo verleidelijk om in het sprookje mee te gaan……