Leiding geven zonder de baas te spelen

Ons boek over SUZIE staat er bol van: onze pogingen om haar van pup af aan de ruimte te geven de wereld te leren kennen, zelfvertrouwen te krijgen, zelfstandig te worden en te leren dat ze op ons kan rekenen voor wat haar veiligheid betreft, zijn daar uitvoerig beschreven.

Het was één grote zoektocht maar we wilden niet anders en we kunnen, nu ze drie is geworden, constateren dat het aardig gelukt is. Ze luistert als een tierelier, eigenlijk zonder commando’s, ze is stabiel, zelfstandig, altijd met ons bezig en niemand tot last.

Maar niet alleen a woman’s work is never done, ook als opvoeder van honden – en kinderen – ben je nooit klaar. We waren druk met het boek, met onze vuurwerkfilm, Ton had grote adviesklussen, ik had hoofdzakelijk veel last van mijn rug dus was niet erg actief, maar ach… het liep wel. Ze mocht mee naar optredens bij televisie en radio, en daar kuierde ze lekker rond. Ze was ontzettend leuk en gehoorzaam en gezellig. Maar net zoals we dat bij Lumi ook meegemaakt hebben, wanneer we de boel lieten verslonzen, gebeurde dat de afgelopen maanden hier ook een beetje. En we merkten weer eens dat dat consequenties had voor haar hele gedrag.

Tussen oud en nieuw waren we zoals altijd in een hotel in een donker bos en daar mocht ze niet in de eetzaal. Ze is dat gewend en alleenzijn is nog nooit een probleem geweest. Het was dan wel een nieuwe omgeving, maar we waren de hele tijd met haar op stap en liepen eindeloos door die bossen, ze sliep lekker bij ons op de kamer, dus die paar uur dat we gingen eten was prima.

Dit jaar dacht ze daar opeens anders over. We sloten de deur af, ‘we komen zo terug schat’, en hoorden opeens een nijdig hoog blafje : ‘Wat maken jullie me nou! Ik was toch altijd overal bij?’. Gelukkig hield ze het daarbij, maar we keken mekaar aan, zo van wat zullen we nou krijgen. Er begon al een klein lichtje te branden, want zo ging het met Lumi ook. Die was dan een hele tijd zo ontzettend lief, dat we haar steeds mee privileges gaven, even mee naar boven, een stukje van dat crackertje, een koekje, we gunden het haar zo. En dan dacht zij ‘oh waar zijn de grenzen nou’ dus dat zocht ze uit door dat te proberen en of dat dan ook wel mocht en dat en dat…(Dat dit zo werkt, dus dat alles met alles te maken heeft, heb ik geleerd van Jeroen Oomen, tijdens het maken van de ‘probleem dvd’s ‘Desperate Dogs en Gedraag Je. )

Vorige week hadden we vrienden op bezoek en we zaten te borrelen. Hapjes en drankjes op de salontafel. Suzie ging voorbeeldig tussen ons in liggen, dichtbij het bezoek, pootjes naast elkaar. Ze lag er zo knap te wezen en ze was muisstil, dat ik haar uit liefde een stukje stokbrood met tonijnsalade gaf. Toen werd ze wakker. Want als dat tot de mogelijkheden behoorde, dan wilde ze daar nog wel meer van!
Ik hoef verder niet uit te leggen dat ik daar ontzettend veel spijt van gekregen heb omdat ze rond de tafel ging lopen, iedereen aan ging duwen en dwingend aan ging zitten kijken. Omdat het bezoek daar ook geen weerstand aan kon bieden was het hek van de dam.

Er heerst hier nu een nieuw regime en daar is ze even stil van. Er wordt geen laatste hapje meer gegeven, behalve ‘n stukje koekje bij de ochtendkoffie, (!) er worden geen restjes van de borden meer gegeven, geen likje slagroom of dingen om af te likken. We houden bij één avondkluifje bij de televisie. Het kost ons verschrikkelijk veel moeite want je ziet die zwarte ogen overal en je voelt ze branden. Het is ook niet eerlijk want het mocht eerst allemaal wel en dan ga je er als hond ook op rekenen.
Maar gelukkig legt Suzie zich op haar Suzie’s ook bij het onvermijdelijke neer. Nu is het aan ons om consequent te blijven en niet de fout in te gaan want dan geven we haar weer hoop en dan begint het feest opnieuw.

Hoe kom ik hier nou op?
Ik moet namelijk denken aan hoe lastig ik het vind om goed leiding te geven. Überhaupt, dat dat moet. Ik ben meer van met lang blond haar, in een wapperende zomerjurk, maat 34, over het strand rennen met een mand bloemen in mijn armen, iedereen vrij en blij en daarmee gelukkig. Maar ik heb van De Roedelmethode geleerd dat je je hond (of je kind) daarmee tekort doet. Dat hij of zij er recht op heeft kaders te voelen, want dat dát vastigheid geeft zodat je weet wat je bewegingsvrijheid is.

Vrijheid door begrenzing. Ik ben het in allerlei filosofiecursussen tegengekomen maar het in de praktijk brengen is nog wel een dingetje.

Nu doen wij sinds kort detectiewerk, bij Dogs Understood,  van Kim en Jeroen. Suzie is aangeleerd een bepaalde geur te detecteren en als ze die ruikt dan moet ze overtuigend aangeven: daar zit het. Het kost mij moeite om daar precies de goede dosis leidinggeven toe te passen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik kan haar bijvoorbeeld niet bij de deur de ruimte insturen zo van ‘zie maar’. Ik kan haar ook niet aanwijzen van ‘hier moet je zoeken’, of zelfs al te nadrukkelijk aanwijzen van ben je deze kast niet vergeten. Dat luistert ontzettend nauw want zij let voortdurend – al intensief snuffelend – op mij, dat is niet te geloven. Ik heb de neiging om met mijn ogen te controleren wat zij ruikt. Ik sta er dan bovenop, oefen ongewild druk uit, terwijl ik aan haar gedrag best kan zien dat zij het wel of niet heeft geroken. Bovendien zegt de instructeur, die het stofje met de geur verborgen heeft, of het klopt of niet.
Afgelopen maandag zei Jeroen dat hij zag dat Suzie graag zelfstandig wilde werken, dat ze het prettig vond los te lopen in de ambulancegarage waar we aan het werk waren. Dat ik haar niet steeds hoefde te zeggen wat ze moest doen want dat ze dat wel wist en dat ze daar druk mee bezig was. Ik moest haar dus haar gang laten gaan. Maar ook weer niet helemaal!
Ze wilde namelijk wél dat ik ‘erbij’ was, fysiek zowel als mentaal. Want toen mijn aandacht even verslapte, ging ze op haar kont zitten piepen, mij strak aankijkend. Ik dénk namelijk wel dat zij in haar eentje aan het detecteren is, maar dat is dus helemaal niet zo. We doen het sámen! Mijn gedrag heeft enorm veel invloed op het hare. Dat verrast me dan weer zo, dat ik toch nodig ben…..
Als ik iets te nadrukkelijk naar een stapel kratten kijk omdat ik denk – die staan daar vast niet voor niets – doet ze mij een plezier door er tegenaan te duwen. Maar zelf weet ze wel beter. Als je goed oplet – en gelukkig doen de instructeurs dat en ik zag het zelf eigenlijk ook wel – zie je het verschil.
Fascinerend.

Alweer ben ik zo onder de indruk van honden en hun neuzen, hun feilloze opmerkingsgave voor alles wat met ons bazen, de omgeving, noem maar op, te maken heeft, je moet wel concluderen dat zij in veel opzichten veruit superieur zijn aan ons mensen.  En dat wij daar leiding aan mogen geven, zonder de baas te spelen, is toch een grote verantwoordelijkheid en een groot voorrecht.

Je bent nooit uitgeleerd. Gelukkig maar.