Kom voor!

Kennelijk is er hier in de buurt een hondenschool die eigenaren leert om ‘kom voor’ te roepen als ze willen dat hun hond komt. Het is druk met pups in het bos, en we horen regelmatig hondenbaasjes roepen. Het begint dan krachtig, maar al gauw heeft het vaak iets wanhopigs. In de praktijk is het anders dan op het trainingsveldje, want, hebben we geleerd, alles wat je aanleert is plaats- en tijdgebonden.

Wat je wil is duidelijk, namelijk dit:
Je roept, hond stopt onmiddellijk met wat ie aan het doen is,  rent naar de baas toe en gaat in aanbidding voor de baas zitten: hier ben ik al!
Maar helaas is de praktijk niet altijd zo. 

Even tussendoor een note: hier komen leer je door het vaak te oefenen in een omstandigheid waarin het niet mis kan gaan. Roep je hond naar de gang, in de kamer, naar de keuken, en geef hem dan wat of doe iets liefs. Ook tijdens de wandeling, aan de lijn, kun je hem roepen en dan ben je superblij als hij naar je kijkt en naar je toekomt om dat koekje of die aai te halen. Dat gaat allemaal gaandeweg. Dus niet trekken aan zijn riem om hem ‘binnen te halen’, maar even roepen en dan jaaaaaaa komt ie!

Vanmorgen was het weer raak. Een leuke man met kleine Golden. We kwamen elkaar tegen op een kruispunt en de honden gingen eerst snuffelen en om elkaar heen lopen, en toen begon de man al meteen de pup te roepen. Maar ja, ze waren net begonnen met de kennismaking en die beviel wel, dus er kwam een speelboog van Suzie en het pupje kreeg alsmaar meer zelfvertrouwen. Ze speelden echt ontzettend leuk. Wij dachten: goede ervaring voor het pupje, en ook voor Suzie, want de keren dat er echt fijn gespeeld wordt zijn er eigenlijk niet zo vaak. 
De eigenaar bleef maar roepen maar maakte geen contact met ons. ‘Kom voor!, kom nou voor! Hier komen! Kom! Kom nou! Kom voo-hoor! Hierrrrrr! Luisteren! Dribbel komen nu! Zit!!!’  Het ging maar door, allerlei commando’s in allerlei toonaarden en met steeds minder overtuiging. 
Wij probeerden iets te zeggen van ‘het is leuk dat ze even spelen’, maar misschien voelde hij zich in zijn hemd gezet, hij was tenslotte een echte man (;-) en er kwam geen contact. Ik snap wel dat je je enigszins opgelaten voelt, maar we hebben allemaal pupjes gehad en die kunnen heel erg klieren, dus je kan ook aan iemand vragen kun je me helpen de hond te pakken, of zoiets. 

Wij liepen dus maar voorzichtig door, richting auto en richting hem en tenslotte lieten we Suzie het pupje min of meer bij zijn baas afleveren. Je hebt een herder of je hebt dat niet, tenslotte! ‘Kom Suus, we gaan verder’, zeiden we daarna en daar kwam onze kanjer onverwijld aangesjeest. 

We hebben dat nooit echt hysterisch aangeleerd maar we zijn buiten altijd zo met haar bezig, dat ze onophoudelijk op ons let. Ook wel eens vermoeiend, maar ja, dat is dan de andere kant. Er is altijd wel een boom die versjouwd moet worden of een dummy of balletje dat moeten worden gezocht. 

Graag deel ik dus even wat ik zelf geleerd heb en wat uitgebreid op van Pup tot Puber staat:

Roep alleen als je kans maakt om gehoord te worden. Een spelende pup heeft dichte oren, je kan op zo’n moment echt roepen wat je wil. Neem anders even de tijd en geniet van je hond die het fijn heeft en wacht op een goed moment, tot je ziet dat je pup is afgeleid of even om zich heen kijkt. Dat is jouw cue om leuk te doen, dat balletje tevoorschijn te halen of die flos, of desnoods een dennenappel van de grond op te rapen en daar spannend mee te doen. Als je dan zijn aandacht hebt, roep dan enthousiast. En liefst maar 1 keer, en niet 22. Komen is fijn en gezellig, maak er dus geen knetterhard commando van.
Als je pup  reageert, doe dan blij en haal alles uit de kast om hem echt te laten komen. Maak het af, bedoel ik. En denk niet, als hij jouw kant opkomt, oh hij komt en dat je dan doorloopt. Nee, neem je hond in ontvangst, aai en stoei uitbundig of geef een grote worst, zodat het komen echt de moeite waard was. En laat hem dan -naarmate de omstandigheid-  weer vrij met ‘vrij!’ of knuffel, lijn aan en zet hem in de auto. 

Toen wij wegreden was de Golden nog steeds rondjes aan het rennen op het parkeerterrein, terwijl hij wel al door hem was afgedroogd. Dat was erg jammer.

Voor de gezelligheid, hier een filmpje van van de week, toen we ook zo’n heerlijke ontmoeting hadden met een zwabberige pup van vijf maanden. We hebben staan genieten en toen ze uitgespeeld waren, liepen ze graag weer met de eigen baas mee.