Hulphond zonder opleiding

Drie weken geleden kwam ik uit het ziekenhuis na een heupoperatie. Een nogal traumatische ervaring vond ik het. Van het een op het andere moment geradbraakt, volkomen afhankelijk, op de bank of in bed, beetje met krukken door de kamer strompelend. Hulpeloos.
Voor onze hond moet het ook een soort schok geweest zijn. Opeens niet meer met mij of met Ton en mij samen het bos in, ik kan nog steeds niet door m’n knieen of bukken om haar lekker te pakken en te knuffelen of een spelletje te doen.
Zonder dramatisch te doen – of nou ja eigenlijk wel een beetje – ik mis haar en ik denk dat zij mij ook mist.

Maar wat deed ze, vanaf het allereerste begin dat ik thuis was? Ze ging waken. Opeens ontpopte zich daar op een volkomen natuurlijke, vanzelfsprekende manier een eerste klas hulphond.
Ze kon het hele huis door, de tuin in, met de baas mee naar buiten of naar zijn kantoor, maar nee, 24/7 koos ze voor mij. Naast me links, naast me rechts, onder me, ze liep met me mee naar de wc, de badkamer, vlak achter me aan, haar neus zachtjes duwend tegen mijn knieholte. Na een paar weken ’n stukje over straat liep ze heeeeel langzaam, in mijn tempo, voorzichtig naast me, volgend zoals ze op les nog nooit gedaan heeft, met haar kop schuin naar boven naar mij gericht. Soms een meter vooruitlopend en dan schuin voor me staan tot ik er weer was. Geconcentreerd, serieus. Niet Mevrouw, maar Zuster de Wit.

Twee keer in de week komt de fysiotherapeut naast me zitten om mijn been te masseren. Dan kruipt ze tussen hem en mij in, gaat liggen op zijn voeten en let op. Hij denkt dat het allemaal alleen maar heel vriendelijk bedoeld is. Wat een schat, zegt ie vertederd en masseert mijn been en aait haar. Ook bezoek dat mijn sokken en schoenen aan doet, krijgt die kop tegen zich aangedrukt en wordt gelikt. 
Ze is niet gestrest maar laat merken dat ze er bij is en dat ze oplet.

Vanuit alle posities heb ik kiekjes gemaakt. Ook zie je dat ze er soms ook voor zichzelf het beste uit haalt, maar dat is voor ons allemaal heel gezellig.

Lumi Hulphond. Zonder opleiding. Een totaal nieuwe, onverwachte dimensie. Gezien reacties die ik krijg van andere hondeneigenaren is ze zeker niet de enige die opeens dit gedrag laat zien. Petje af voor De Hond. Diepe buiging. Ik hoop alleen wel dat we straks weer normaal kunnen doen.