Mikayla, de eerste psychiatrische hulphond van Nederland

Er zijn veel psychiatrische aandoeningen, maar in een artikel in de Volkskrant van een paar maanden geleden staat wij het depressiefste volks van Europa zijn. Nu weet ik toevallig jammer genoeg hoe dat voelt. En ik wil niet vervelend zijn maar ik las onlangs een artikel in de krant , waarin charismatische media psychiater Bram Bakker vertelde dat voor vier van de vijf clienten hardlopen (dat dan opeens ‘running’  heet) toch wel de allerbeste optie is om van je depressie af te geraken. Het zal best. Maar als je echt, echt echt depressief bent dan ben je blij dat het je in veertien dagen een keer lukt om die planten eens water te geven of de afwas te doen. Je lijf, je leven doet zo een verschrikkelijke, verzengende pijn, gewoon  twee meter lopen  is al een onoverkomelijke opgave. En als er dan nog iemand zegt ‘ kom op joh, ga eens lekker naar buiten, kijk eens wat een prachtig weer het is, kom eens uit die luie stoel’, dan maak je het iemand nog veel en veel moeilijker, dan krijg je er nog een schuldcomplex bovenop. Close met EmilyLiefde overwint (bijna) alles. Emily hield/houdt van dieren, van honden speciaal. Het lukte haar, met behulp van haar vriendin, haar therapeut Nympha Minnaard die dit uberhaupt bedacht had, maar vooral de liefde en het verantwoordelijkheidsbesef voor haar Zwitserse Witte Herder pup Mikayla om haar hond als het ware belangrijker te maken dan zichzelf. Die pup kon er immers niets aan doen dat zij depressief was, die moest eten hebben, verzorging, aandacht, liefde, opvoeding. Samen met haar trainers heeft zij Mikayla opgeleid tot psychiatrische hulphond, de eerste in Nederland. De band die zij hebben is onvoorstelbaar. Dankzij deze hond is Emily een zelfstandige, moedige jonge vrouw geworden die ook andere mensen helpt, maar zich nog steeds gesteund weet door deze fantastische charismatische hond. Naast de psychiatrische hulphond zijn er nog veel meer gebieden waarin een hond onbetaalbare hulp kan bieden. Epilepsiepatienten, blinden, lichamelijk gehandicapten, oorlogsveteranen, autistische kinderen, doven, krijgen steun van hun hond en kunnen een normaal zelfstandig leven lijden. BultersMekke heeft een heel geweldige manier om hulphonden op te leiden. Die is niet alleen de helft goedkoper dan bekendere meer grootschalige instellingen, maar ze hebben ook een totaal eigen aanpak. De hond wordt zelf gekocht en betaald door de eigenaar, en vanaf dag 1 thuis door de eigenaar en een trainer van BultersMekke opgevoed en getraind. Anders dan een hond die als een soort product bij iemand na anderhalf jaar wordt afgeleverd, oneerbiedig gezegd, is de band en de verantwoordelijkheid voor het dier en omgekeerd vele maten groter. Zij zijn daardoor goedkoop (!) voor de maatschappij want hoeven in verhouding weinig verzorging. Emily, en zo ontzettend veel andere mensen met een hulphond zouden anders niet zelfstandig kunnen wonen, laat staan een bijdrage kunnen leveren aan de maatschappij, dat doet ze nu wel. Er zijn veel hulphonden, zo weet ik ook van een Pinscher (soort groot uitgevallen Chihuahua) die zijn eigenaresse door zijn alerte, warme sprankelende aanwezigheid door mensenmassa’s loodst, waar zij heel bang voor is. Al deze hulphonden worden 1 op 1 getraind, aan huis. Eerst met veel begeleiding, en dan steeds minder.